Ο Μπάμπης δεν ήταν ένας απλός αδέσποτος.
Ήταν ο σκύλος του Αλιβερίου. Όλων. Για χρόνια στεκόταν στην πλατεία, στον ήλιο και στο κρύο, και περίμενε. Δεν ζητούσε τίποτα, μόνο ένα χάδι.
Προστάτευε τα παιδιά, συνόδευε τους ηλικιωμένους, γρύλιζε μόνο όταν έπρεπε να υπερασπιστεί κάποιον.
Έφυγε πλήρης ημερών, ήσυχα, σαν κύριος που ήταν. Σήμερα το Αλιβέρι πενθεί. Γιατί μέσα από τον Μπάμπη, μια ολόκληρη πόλη έμαθε τι σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη.
Ήταν η ψυχή της πλατείας, η ιστορία που ένωσε μια πόλη ολόκληρη. Και τώρα η γωνιά του είναι άδεια, αλλά η αύρα της αγάπης που άφησε θα μείνει για πάντα εδώ.